Karolina i Adam Dobrzyńscy wyruszyli z Warrington w Anglii, by przejść około dwóch tysięcy kilometrów do Krakowa. Tutaj mieszka ich syn Kajetan, z którym chcą spędzić Boże Narodzenie.
W drogę ruszyli 24 września. Wyprawę nazwali „Home to Home”, czyli „z domu do domu”. W Warrington wychowywał się Kajetan, a Kraków jest jego obecnym domem. Rodzice postanowili połączyć te dwa miejsca pieszą podróżą, na którą przeznaczyli około trzech miesięcy. Trasa prowadzi przez Anglię, Francję, Belgię, Holandię, Niemcy i Polskę.
Z synem nie widzieli się od niemal roku. Pomysł, by odwiedzić go pieszo, pojawił się po innym wyzwaniu: stukilometrowym marszu, który Karolina wybrała jako prezent imieninowy zamiast kwiatów. Pokonanie tego dystansu zajęło im nieco ponad dwadzieścia godzin. Po odpoczynku zaczęli zastanawiać się nad kolejną wyprawą. Tym razem chcieli dojść do Kajetana. Podróż stała się możliwa po zamknięciu spraw związanych z firmą e-commerce, którą przez ponad dziesięć lat prowadzili w Anglii. Zrobili to w sierpniu. Miesiąc później spakowali plecaki i ruszyli w stronę Polski – W tej chwili jesteśmy na pozycji „chcieć”, a nie „musieć”. I to jest fajne. Piesza wędrówka do Polski nie jest czymś, co ma cokolwiek udowadniać. Nie ścigamy się. Nie gonimy. Po prostu idziemy – mówi Adam w rozmowie z Jolantą Tęczą-Ćwierz dla portalu krakow.pl.
Zaczęło się od powrotu do zdrowia
Za ich pasją do długich wędrówek stoi doświadczenie poważnej choroby Karoliny. W 2018 roku Adam nie mógł jej rano dobudzić i wezwał pogotowie. Przyczyną była cysta, która zablokowała przepływ płynu mózgowego. Karolina trafiła do szpitala w Liverpoolu, gdzie przeszła leczenie i operację. Powrót do sprawności wymagał czasu. Początkowo trudność sprawiało jej nawet przejście z pokoju do kuchni. Szybko się męczyła, miała zawroty głowy, a zwykły spacer oznaczał duży wysiłek. Stopniowo wydłużała dystanse. Najpierw pokonywała kilka kilometrów, później dziesięć i dwadzieścia. Z czasem krótkie spacery zamieniły się w wielogodzinne marsze i kolejne wyprawy.
Wspólnie z Adamem przeszła między innymi liczący 297 kilometrów szlak Coast to Coast przez Anglię. Oboje obeszli też wyspę Anglesey, pokonując blisko 208 kilometrów, oraz przeszli 204 kilometry wzdłuż kanału Leeds–Liverpool. Trasy i doświadczenia opisują na blogu „Galeria Szlaków”. Od 2023 roku wędrują również etapami dookoła Wielkiej Brytanii. Przed rozpoczęciem podróży do Polski mieli za sobą około 8,5 tysiąca kilometrów tej trasy. Wyprawa do Krakowa przyniosła jednak nowe wyzwania: po raz pierwszy ruszyli na trzy miesiące z plecakami i po raz pierwszy poznają piesze szlaki poza Wielką Brytanią.
Trzydzieści kilometrów dziennie
Zwykle przechodzą około trzydziestu kilometrów dziennie. W zależności od terenu, nawierzchni i długości etapu zajmuje im to od sześciu do dziewięciu godzin. Zatrzymują się przy miejscach, które chcą obejrzeć, a w większych miejscowościach starają się znaleźć czas na zwiedzanie – Nie chodzi o to, żeby szybko przebiec ten szlak, tylko żeby go troszeczkę poznać – mówi Adam w rozmowie z Jolantą Tęczą-Ćwierz dla krakow.pl.
Za przygotowanie kolejnych etapów odpowiada Adam. Musi uwzględnić bezpieczne drogi, sklepy, w których uzupełnią zapasy, oraz nocleg. Jesienią znaczenie mają również krótsze dni, deszcz i chłód. Po wielu godzinach marszu potrzebują miejsca, w którym odpoczną i wysuszą rzeczy. Dzień zaczynają około szóstej rano. Przygotowują relacje z poprzedniego etapu do mediów społecznościowych, pakują plecaki i zwykle przed dziewiątą wychodzą na trasę. W październiku mieli za sobą około dziewięciuset kilometrów i przemierzali Holandię. Wcześniej przeszli przez Anglię, Francję i Belgię. Długotrwały wysiłek zaczął dawać się we znaki. Ciężar plecaków, zmęczenie nóg czy odległy nocleg potrafią utrudnić kolejny dzień. Bywają też odcinki monotonne, które trzeba pokonać mimo braku sił i zniechęcenia – Wiedzieć, że nie zawsze będzie idealnie, a przeżyć to, to dwie różne rzeczy – przyznaje Adam w rozmowie dla miejskiego portalu.
O cel wyprawy pytają ich ludzie spotykani po drodze. Uwagę przyciąga logo projektu umieszczone na plecakach. Tak zaczęła się między innymi rozmowa z dwoma młodymi pracownikami sklepu w Belgii, do którego weszli po zakupy na śniadanie. Jeden z nich zapłacił za produkty, wręczając im w ten sposób prezent na dalszą drogę. Innym razem zatrzymał ich starszy mężczyzna. Powiedział, że sam chciałby wędrować, ale nie pozwala mu na to zdrowie. Karolina i Adam zapowiedzieli, że następne sto kilometrów przejdą z myślą o nim. Towarzyszyć można im również na krótkim odcinku. Osoby mieszkające w pobliżu trasy mogą zaproponować wspólny marsz, posiłek lub nocleg. Miejsce i termin spotkania trzeba wcześniej uzgodnić z podróżnikami.
Choć celem jest dom Kajetana, podczas wędrówki pamiętają także o drugim synu, Kornelu, który pozostał w Anglii. Karolina niesie otrzymaną od niego białą maskotkę sowy. Z miejscowości, w których zatrzymują się na nocleg, wysyłają mu pocztówki – W kopertach, które otrzymuje z każdego miasta, w którym się zatrzymujemy na nocleg, jest namiastka naszej obecności, informacja, że o nim myślimy, że chociaż podczas wędrówki fizycznie się od niego oddalamy, on wciąż nam towarzyszy – mówi Karolina w rozmowie z Jolantą Tęczą-Ćwierz. Do Krakowa chcą dotrzeć przed Bożym Narodzeniem





















