W wieku 80 lat zmarł Andrzej Dańko – krakowski działacz opozycji demokratycznej w czasach PRL, wieloletni członek małopolskiej „Solidarności”, uczestnik podziemnych struktur związku oraz przedstawiciel „Solidarności” w Komisji Praworządności i Porządku Publicznego Rady Miasta Krakowa. Informację o jego śmierci przekazało w środę Stowarzyszenie Sieć Solidarności.
„Zmarł Andrzej Dańko – niezłomny działacz opozycji i »Solidarności« Małopolski, propagator najnowszej historii. Cześć Jego Pamięci” – poinformowało stowarzyszenie w mediach społecznościowych.
Andrzej Dańko urodził się 14 września 1945 roku w Krakowie. Z zawodu był mechanikiem, jednak największą część swojego życia poświęcił działalności społecznej, związkowej i opozycyjnej. Już w latach 70. uczestniczył w kolportażu niezależnych wydawnictw związanych z Komitetem Obrony Robotników oraz Ruchem Obrony Praw Człowieka i Obywatela.
Do „Solidarności” przystąpił we wrześniu 1980 roku. W Krakowskich Zakładach Armatury współtworzył struktury związku, a następnie zaangażował się w działalność regionalnych władz małopolskiej „Solidarności”. W styczniu 1981 roku był współzałożycielem zakładowego Biuletynu Informacyjnego „Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego znalazł się wśród osób organizujących opór w zakładzie pracy. Był jednym z przywódców strajku w Krakowskich Zakładach Armatury 13 grudnia 1981 roku. W kolejnych latach współtworzył podziemne struktury związku, organizował kolportaż wydawnictw niezależnych, akcje ulotkowe i pomoc dla represjonowanych działaczy.
Działał także w Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej Podgórze–Łęg–Skawina–Wieliczka oraz Regionalnym Komitecie Strajkowym. Angażował się w organizację niezależnych inicjatyw społecznych i kulturalnych, wspierał rodziny represjonowanych działaczy oraz uczestniczył w tworzeniu podziemnej prasy. Za swoją działalność był przez wiele lat rozpracowywany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa. Według dokumentów historycznych pozostawał pod obserwacją aparatu bezpieczeństwa od końca 1981 roku aż do sierpnia 1989 roku.
Po przemianach ustrojowych nadal angażował się w życie publiczne. Był delegatem na kolejne walne zebrania delegatów Regionu Małopolska NSZZ „Solidarność”, członkiem jego prezydium oraz szefem Sekcji Interwencji. W 1989 roku działał również w Komitecie Obywatelskim „Solidarność”, uczestnicząc w kampanii wyborczej przed pierwszymi częściowo wolnymi wyborami.
Przez trzy kadencje był członkiem Komisji Praworządności i Porządku Publicznego Rady Miasta Krakowa jako przedstawiciel Zarządu Regionu Małopolska NSZZ „Solidarność”. W późniejszych latach działał także w Fundacji Solidarni Solidarnym oraz organizował wystawy poświęcone historii polskiej drogi do niepodległości.
W Krakowie był znany również z innej pasji. Od wielu lat należał do środowiska fanów Elvisa Presleya i uchodził za jednego z największych popularyzatorów twórczości amerykańskiego artysty w Polsce. Wielokrotnie uczestniczył w wydarzeniach i spotkaniach poświęconych królowi rock and rolla.
Za działalność opozycyjną i społeczną został odznaczony m.in. Medalem Małopolskiej „Solidarności” oraz Medalem „Dziękujemy za Wolność”, przyznanym przez Stowarzyszenie Sieć Solidarności.
