Nawet 84 670 zł brutto miesięcznie mogą zarabiać lekarze specjaliści pracujący w krakowskich szpitalach miejskich. Wynagrodzenia różnią się w zależności od specjalizacji, formy zatrudnienia oraz liczby przepracowanych godzin i dyżurów. W dwóch największych miejskich placówkach pracuje łącznie blisko 700 lekarzy zatrudnionych na etatach, kontraktach i umowach cywilnoprawnych.
Szpital Narutowicza. Specjaliści zarabiają do 84 tys. zł
W Szpitalu Miejskim Specjalistycznym im. Gabriela Narutowicza wynagrodzenia lekarzy pochłonęły w 2025 roku 67,7 mln zł, co stanowiło 25,68 proc. budżetu placówki. Szpital zatrudnia lub współpracuje z 278 lekarzami. Na umowę o pracę pracują 173 osoby, natomiast na kontraktach i umowach cywilnoprawnych 114.
Najwyższe wynagrodzenia osiągają lekarze specjaliści. Na etacie zarabiają od 10 251 do 62 830 zł brutto miesięcznie. W przypadku kontraktów stawki wynoszą od 21 555 do 84 670 zł brutto miesięcznie. Oznacza to, że różnica pomiędzy najniższym i najwyższym kontraktem przekracza 63 tys. zł. Lekarze bez specjalizacji otrzymują od 9 348 do 19 179 zł brutto na umowie o pracę oraz od 5 154 do 19 396 zł brutto na umowach cywilnoprawnych. Lekarze stażyści i rezydenci otrzymują wynagrodzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Żeromski. Najwyższe kontrakty sięgają 75 tys. zł
W Szpitalu Specjalistycznym im. Stefana Żeromskiego pracuje 200 lekarzy zatrudnionych na umowę o pracę oraz 198 na kontraktach. Jedna osoba wykonuje pracę na podstawie umowy zlecenia. W maju wynagrodzenia lekarzy wyniosły łącznie ponad 7,5 mln zł, co odpowiadało 23,06 proc. miesięcznego budżetu szpitala.
Najwyższy kontrakt odnotowano w położnictwie i ginekologii, gdzie miesięczne wynagrodzenie sięgało 75 tys. zł brutto. W radiologii najwyższa stawka wynosiła 71 645 zł, w chorobach wewnętrznych 69 920 zł, w anestezjologii i intensywnej terapii 65 700 zł, w neurologii 63 040 zł, a w medycynie ratunkowej 60 540 zł brutto miesięcznie.
Wysokie wynagrodzenia dotyczą przede wszystkim specjalizacji, w których od lat brakuje lekarzy. Kontrakty przekraczające 60 tys. zł miesięcznie otrzymują m.in. anestezjolodzy, radiolodzy, neurolodzy, lekarze chorób wewnętrznych oraz medycyny ratunkowej. W wielu innych specjalizacjach najwyższe stawki przekraczają 40 tys. zł brutto miesięcznie. Średnie wynagrodzenia również znacząco różnią się pomiędzy specjalizacjami. Najwyższe osiągają kardiochirurdzy – 66 600 zł brutto miesięcznie. Średnio 47 322 zł otrzymują lekarze anestezjologii i intensywnej terapii, 40 160 zł lekarze chorób płuc, 38 924 zł lekarze medycyny ratunkowej, 37 052 zł neurolodzy, a 32 136 zł radiolodzy.
Wśród lekarzy zatrudnionych na umowę o pracę stażyści zarabiają od 7 773 do 10 626 zł brutto miesięcznie, natomiast lekarze rezydenci od 6 502 do 26 260 zł brutto. Lekarze specjaliści zatrudnieni na etacie otrzymują wynagrodzenia zależne od specjalizacji i wymiaru zatrudnienia.
Szpitale nie stosują zakazu konkurencji
Miejskie szpitale nie stosują wobec lekarzy klauzul zakazu konkurencji. Jak wyjaśnia komisarz Krakowa Stanisław Kracik, wynika to z trudności z pozyskiwaniem i utrzymaniem kadry lekarskiej, które w przeszłości prowadziły nawet do czasowego zawieszania pracy niektórych oddziałów.
„Z uwagi na trudną sytuację na rynku pracy oraz powszechnie znane trudności z pozyskiwaniem i utrzymaniem kadry lekarskiej, co było sygnalizowane podmiotowi tworzącemu, a skutkowało czasowym zawieszeniem pracy niektórych oddziałów, Szpital nie stosuje wobec lekarzy klauzul zakazu konkurencji.”
Komisarz Krakowa dodaje, że obecnie szpitale nie mają możliwości sprawdzenia, czy lekarze pracują jednocześnie w innych placówkach. Obowiązujące przepisy nie pozwalają bowiem na gromadzenie takich informacji.
Nowe przepisy mają zwiększyć transparentność
Ma się to zmienić po wejściu w życie nowych przepisów przygotowanych przez Ministerstwo Zdrowia. Będą one umożliwiały gromadzenie danych o wynagrodzeniach personelu medycznego oraz analizowanie wieloetatowości lekarzy, co ma ułatwić planowanie wydatków na ochronę zdrowia.
„Dzięki nowym rozwiązaniom AOTMiT będzie mogła przygotowywać bardziej wiarygodne analizy kosztowe. Oznacza to lepsze decyzje dotyczące finansowania ochrony zdrowia, bardziej racjonalne wydatkowanie publicznych pieniędzy i większą stabilność całego systemu” – podkreśla Stanisław Kracik.
