Wisła Kraków stworzyła dość sytuacji, żeby wrócić z Łodzi z trzema punktami. Przywiozła jeden i niedosyt, bo w bezbramkowym meczu z Widzewem zmarnowała nawet rzut karny. Angel Rodado zmylił bramkarza, ale piłka zatrzymała się na poprzeczce.
– Dzisiaj ten punkt to był dla nas max – przyznał po spotkaniu trener Widzewa Mateusz Stolarski. Trudno o bardziej wymowną ocenę piątkowego meczu z ust szkoleniowca gospodarzy. Wisła miała przewagę, częściej dochodziła do sytuacji strzeleckich i mogła wykorzystać kryzys łódzkiej drużyny. Zabrakło jej jednak tego, co decyduje o miejscu w tabeli: skutecznego wykończenia.
Dla zespołu Mariusza Jopa był to drugi w ciągu kilku dni wyjazd na stadion rywala, z którym przez lata spotykał się w ligowych klasykach. Po porażce z Legią Warszawa krakowianie mieli szansę poprawić sobie nastroje w Łodzi. Kibicowska przyjaźń tworzyła inną atmosferę niż przy Łazienkowskiej, lecz na boisku obie drużyny potrzebowały punktów. Widzew szukał przełamania, Wisła pierwszego wyjazdowego zwycięstwa w tym sezonie Ekstraklasy. Po końcowym gwizdku żadna z tych spraw nie została załatwiona.
Początek spotkania nie zapowiadał jednak przewagi gości. Już w pierwszych minutach Marcel Łubik popełnił błąd przy wyprowadzaniu piłki. Fran Alvarez dostał okazję, żeby szybko postawić Wisłę w trudnym położeniu, ale bramkarz naprawił swoją pomyłkę i zatrzymał próbę przelobowania. Widzew próbował naciskać wysoko, zmuszając krakowian do ostrożności pod własną bramką. Z czasem Wisła coraz częściej przenosiła grę na połowę gospodarzy. Bartłomiej Drągowski musiał zachowywać czujność, choć nie każda akcja gości kończyła się uderzeniem, które mogło sprawić mu poważniejsze problemy. Krakowianie potrafili znaleźć miejsce przed polem karnym i w jego obrębie, ale przy ostatnim podaniu albo strzale brakowało dokładności.
Rodado zmylił bramkarza. Piłka nie wpadła
Najlepszą okazję gospodarzy przed przerwą stworzył Alvarez. Po jego strzale z dystansu Łubik zdołał skierować piłkę na poprzeczkę. Była to interwencja, która pozwoliła Wiśle utrzymać bezbramkowy wynik w momencie, gdy mecz pozostawał otwarty. Później coraz więcej pracy miał już bramkarz po drugiej stronie boiska. Pierwsza połowa trwała dłużej z powodu przerwy wywołanej zadymieniem murawy po pokazie pirotechnicznym. Wisła próbowała wykorzystać dodatkowe minuty. Z dystansu niecelnie strzelał Kacper Duda, Drągowski musiał też odbić piłkę zagraną przez Rodado bezpośrednio z narożnika boiska. Jeszcze przed zejściem do szatni hiszpański napastnik dostał szansę na uderzenie z bliska, lecz posłał futbolówkę nad bramką.
Po zmianie stron najważniejsze pytanie brzmiało, czy Wisła zdoła przełożyć coraz lepszą grę na prowadzenie. Rodado sprawdził Drągowskiego mocnym strzałem, z którym golkiper poradził sobie na raty. Niedługo później krakowianie dostali okazję znacznie lepszą od wszystkich wcześniejszych. Po zagraniu ręką Ricardo Visusa sędzia Marcin Szczerbowicz obejrzał sytuację na monitorze VAR i wskazał na jedenasty metr. Do rzutu karnego podszedł Rodado. Hiszpan wygrał pojedynek z bramkarzem, posyłając go w przeciwną stronę, ale uderzył za wysoko. Piłka odbiła się od poprzeczki. Widzew dostał szansę, żeby utrzymać remis, a Wisła musiała ponownie szukać drogi do bramki z gry.
To był najważniejszy moment spotkania, ale nie ostatnia okazja krakowian. W końcówce przed szansą stanął jeszcze Marc Carbó. Pomocnik dopadł do piłki odbitej przez obrońcę, jednak jego uderzenie z okolic szesnastego metra również było niecelne. Kolejna sytuacja przepadła, a wraz z upływem czasu coraz bardziej prawdopodobny stawał się podział punktów. Wisła musiała przy tym uważać do samego końca. Widzew potrafił jeszcze zagrozić jej po rzucie wolnym Jusufa Gazibegovicia. Łubik ponownie skutecznie interweniował. Goście zachowali czyste konto, choć po przebiegu spotkania trudno było uznać sam brak straconego gola za wystarczający powód do zadowolenia.
Przewaga zespołu Jopa znajduje potwierdzenie w statystykach. Wisła oddała 21 strzałów, Widzew dziesięć. Krakowianie częściej utrzymywali się przy piłce i wykonali siedem rzutów rożnych przy czterech gospodarzy. Szczególnie wymowny był wskaźnik oczekiwanych goli, opisujący jakość wypracowanych sytuacji: 2,54 dla Wisły i 0,58 dla Widzewa. Jednocześnie tylko cztery uderzenia gości były celne. Te liczby dobrze oddają problem krakowskiej drużyny. Potrafiła dochodzić do pozycji strzeleckich, ale zbyt wiele prób kończyło się bez konieczności interwencji Drągowskiego. Niewykorzystany karny był najbardziej widocznym przykładem, lecz nie jedyną sytuacją, po której piłkarze Wisły mogli łapać się za głowy.
Jop po meczu doceniał postawę zawodników. Wskazywał, że jego zespół stworzył więcej okazji niż w spotkaniu z Legią, a wydarzenia na boisku kontrolował lepiej niż podczas wcześniejszego wyjazdu do Gliwic. Trener widział postęp w grze z piłką i bez niej. Podkreślał jednak, że zabrakło skuteczności, a remis pozostawił duży niedosyt. Szkoleniowiec wyjaśnił również nieobecność Marko Bozicia. Zawodnik nie znalazł się w kadrze z powodów zdrowotnych będących następstwem meczu z Legią. Mimo tego osłabienia Wisła potrafiła narzucić gospodarzom trudne warunki i przez znaczną część spotkania szukała zwycięskiego trafienia.
Po stronie Widzewa oceny były znacznie surowsze. Stolarski przyznawał, że zespół grał poniżej oczekiwań, zbyt szybko tracił odzyskaną piłkę i coraz mocniej odczuwał presję. Nawet przedmeczowy film o historii klubu i wsparciu kibiców nie pomógł przełamać trudnego okresu. Szkoleniowiec nie próbował przekonywać, że jego drużyna zasłużyła na zwycięstwo.





















