Witold Małcużyński – wybitny polski pianista, laureat Konkursu Chopinowskiego i artysta koncertujący na całym świecie – może zostać patronem skweru na Dębnikach
Skwer miałby powstać w Dzielnicy VIII Dębniki, w rejonie ulic Szwedzkiej, Dębowej i Monte Cassino. Niewielki teren zielony pomiędzy tymi ulicami miałby otrzymać nazwę Skweru Witolda Małcużyńskiego. Z wnioskiem o nazwanie skweru jego imieniem wystąpił mieszkaniec Krakowa. Propozycję poparła Rada Dzielnicy VIII Dębniki, a pozytywną opinię wydał także Zespół ds. Nazewnictwa działający przy Komisji Kultury i Ochrony Zabytków Rady Miasta Krakowa
Witold Małcużyński urodził się w 1914 roku na Wileńszczyźnie. W młodości uczył się gry na fortepianie w Konserwatorium Warszawskim, gdzie kształcił się w latach 1929–1932. Równolegle rozpoczął studia prawnicze i filozoficzne. Jego kariera muzyczna nabrała tempa w 1937 roku, kiedy zdobył nagrodę podczas III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Początek II wojny światowej zastał go w Paryżu, gdzie koncertował. Zgłosił się do Wojska Polskiego tworzonego we Francji, jednak dzięki interwencji Ignacego Jana Paderewskiego został skierowany do pracy artystycznej. W czasie wojny koncertował, wykonując przede wszystkim muzykę Fryderyka Chopina. Jego występy miały często charakter patriotyczny i przyczyniły się do umocnienia jego międzynarodowej pozycji jako pianisty.
Po wojnie Małcużyński kontynuował światową karierę. W 1948 roku wyruszył z Londynu w duże tournée z programem chopinowskim przygotowanym z okazji setnej rocznicy śmierci kompozytora. Występował w wielu krajach, zdobywając uznanie publiczności i krytyków. Po raz pierwszy po wojnie odwiedził Polskę w 1958 roku. Każdy jego koncert w kraju był traktowany jak wydarzenie o wymiarze niemal patriotycznym. W tym czasie dwukrotnie wystąpił również w Krakowie.
Małcużyński był także zaangażowany w starania o odzyskanie polskich skarbów narodowych, które w czasie wojny znalazły się za granicą. Szczególnie intensywnie działał na rzecz powrotu arrasów wawelskich oraz rękopisów Fryderyka Chopina z Kanady. Wysiłki te zakończyły się powodzeniem w 1959 roku.
16 lutego 1959 roku, w dniu oficjalnego powrotu skarbów na Wawel, pianista zagrał w Sali Senatorskiej Zamku Królewskiego na Wawelu koncert transmitowany przez wiele światowych rozgłośni. Tego samego dnia otrzymał z rąk przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Krakowie złotą odznakę „Za pracę społeczną dla Miasta Krakowa”. Został również odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
